Üç yıl aradan sonra İskelespor tekrar sahalarda.! Dün oynanan Armutalan maçı sebebiyle İskele'de tam bir futbol bayramı yaşandı. Gençlerimiz ilk maçlarında ne yaptılar? Maçın yıldızı kim?

İnsanlarımız kahvelerde, köşe başlarında oturup dedikodu edeceği yerde futbol konuşur, İskelesporumuz ile birlikte güler, onunla birlikte üzülürdü. Birlik beraberlik adına bir sembol olmuştu futbol takımımız. Öyle ki, meşin yuvarlağın peşinde koşan gençlerimiz "siyaseti bile" ikinci plana itivermişlerdi...

Osmancalı hemşehrilerimize müjde..! Bir tıklama ile.. Sokaklar, insanlar, bayramlar, cenazeler, kar, yağmur... Hem de canlı canlı..! Bu günden itibaren artık Osmanca'yı da naklen izleyebilirsiniz... Gel keyfim gel..!

Osmanca sokaklarını, insanlarımızı,  düğünlerimizi, mutlu ya da hüzünlü günlerimizi, bayramlarımızı; artık Osmanca'nın her nabız atışını NAKLEN izleyin... Bir tık yeter... Bugünden itibaren keyfiniz gıcır..!

Uzun süre İskele’de oturan emekli maden isçisi Ramazan ve Fatma Öksüz’ün kızları, İskele doğumlu Elvan'ın bu trajik öyküsünü okurken; "Allah'ım bu nasıl kader?" demekten kendinizi alamayacaksınız..!

Onları herkes çok severdi iskele’de. Bir süre Yenimahalle harmanlar mevkiinde, Kurnazların evinde kiracı oldular. Daha sonra ise Karesi Mahallesi’ndeki  Göbüllü Şuuri dayının evine giderken soldaki eve taşınmışlar. Eski Sağırlarlı Şaziye ablanın evinde oturmuşlardı yıllarca...

İşte 2009 yılının "EN" özel fotoğrafları; Neler mi var? En jön, en sevimli, en karizma, en çamur, en kokulu, en İskeleli, en anlamlı, en hormonsuz, en canavar, en şıkıdım, en hüzünlü, en baba... Tam 17 kare 17 yorum..!  

İşte bir kare ve bir yorum: Sizce bu adamlar ellerinde ne tutuyor? Çete mete dediğime sakın bakmayın siz, bu adamlar tehlikesiz. Ellerinde sadece HIYAR var. Ama korkmayın sakın, hormonsuz hıyar. Yani zor bulunanından...

O; binlerce km uzaktan, toprağına olan hasret çığlığını türkü türkü dizecek satırlara. Acı vatan Almanya'dan gelip kulağınızda yankılanacak bu çığlık, duygu seli olup akacak yüreklerinize.. Ve İbrahim Ergül sizlerle

Size anlatacak o kadar şeyi var ki İbrahim beyin. Ben biraz dinledim onu ve etkilendim doğrusu. Vatan ve toprak aşkı ile dolu bir yürek var onda... Duygulu, merhametli.! Gözlem yeteneği ise mükemmel.. Bakmıyor, görüyor İbrahim bey; ve inanın yürek gözü ile görüyor. Yazmak için başka neye gerek var ki?

İskele'de büyük küçük herkesin sevgi ve takdirini kazanmış, toğrağı ve memleketi için çalışmaya kendini adamış, İskele sevdalısı Yücel ağabeyimizi Allah korudu. İşte kare kare fotoğraflarla mucize..!

Ona ve ailesine ALLAH yeni bir yaşam hakkı daha tanımış... Bu arabanın içinden çıkabilmek imkansız. Ama Yücel K. ve ailesi çıktı. Polislerin bile içine giremediği bu araçın içinden sağ salim çıktılar onlar...

Taş, toprak ve samandan yapılmış şu gizemli evin kapısını açtığım o an; kapının tam karşında yere bardaş kurmuş oturmuş, gözleri çekik, şaşı, kafası dazlak, elinde sihirli lambası ile masallardaki Alaaddin ile karşılaşırsam inanın hiç şaşırmayacağım.!   Yücel K. klasiği bir yazı..

Attığınız ilk adımda yerdeki ahşap döşemeler yaylanıyor, kulağınıza koca bir "gacırrt" sesi geliyor. Loş karanlık. Yerler ahşap, üstelik çürük. Sanki yaylanarak, yürüyoruz.  Uzay gibi. Bu acayip koku, nem kokusu mu? Yoksa burnumuza gelen "eskinin kokusu mu?

Bu gün İskele'de Kurban Bayramı kutlandı. Sabah namazına kalkan İskeleliler görüş mesafesi 10 metreyi bulmayan yoğun bir sis ile güne başladı. Memleketimizde bayram çoşkusu devam ediyor...      

Bu yoğun sis epey bir süre beklemiş İskele semalarında... Ta ki, güneş yoğunlaşıp güler yüzünü gösterene kadar... Yukarıdaki fotoğrafı biz bu haberin en güzel fotoğrafı seçiyoruz. Yoğun sis arasında, rüyalar ülkesinden çıkıvermiş gibi, motoruna binmiş gelen kim tanıdınız mı?

İlyas bize bir bakıyor ki, bütün gözler çekik, kısık, çizgi gibi.. Utangaç, mahçup gülümsüyor. O akşam İlyas'a o kadar kanım ısınıyor ki boynuna sarılıp sırtına İskeleliler gibi  "pat pat" vurasım geliyor...!    

Çekik gözlü İlyas ile bizim çekik gözlü Belediye Başkanımız bir anda sarmaş dolaş oluyor. Bakın hele, gören de asker arkadaşı sanacak..! Belki asker arkadaşı değiller ama onlar bin yıl önceden akraba. Bizim çekik gözlü Belediye Başkanının dedeleri 1071 yılında göçüp gelmiş Anadaolu'ya, İlyas'ınkiler kalmış Orta Asya'da...

Onlar İskele'nin geleceği.! Onlar çocuklarımız.! Onlar şu yaşama bıraktığımız ayak izlerimiz bizim.! İskeleli çocuklar yaptığı söyleşide onu dinlediler. İnandılar mı? Umut bağladılar mı gerçekten?     

Yıllar sonra İskele diye bir yer var olacaksa eğer. O İskele yaşanası bir İskele olacaksa.! Çocuklarımız gelecekteki o İskele'de kimseye muhtaç olmadan onurlarıyla yaşayabileceklerse eğer; şu an onlara aşılayacağımız "cesaret" ve "umut" neden olacaktır buna...