|
Uzun zaman olmuş pazara çıkmayalı…
Bugün ev arkadaşımla ilk defa pazara gittik.
İzmir Kemeraltı
Herkese 'teyze amca' diye hitap etmek, verilen cevapların 'tamam abla' gibi sıcak olması bana köyümü, canım İskele'mi hatırlattı. Çoğu kez ve sadece 'kıyafet' üzerine masum kıskançlıkların yaşandığı, kimsenin kimseyi mevki için harcamadığı canım köyümü…
İzmir’in göbeğinde 'küçük bir iskele' vardı sanki…
Nicedir unutmuşum sıcak kelimeleri, gülümseyen samimi bakışları.!
İskele Pazar Yeri
VE BİR AN; koca bir yalnızlık gelip oturuverdi yüreğime..!
Çevremin; iş ya da ev olsun, insanlarla dolu olmasına karşın, bugün ne kadar yalnız ve mutsuz olduğumu hissettim. Ne garip.! Hem de pazar tezgahlarının, çılgın kalabalığın, kulakları sağır eden bağırışmaların orta yerinde. Kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan, 'şehir yalnızlıkları' çeken tüm insanları yüreğimle hissettim bugün…
İçim burkuldu..!
Köyümün içten sıcaklığını, insanlarının doğallığını özledim.!
Gerçek mutluluğu, huzuru sorguladım.
Oysa; İskele'mdeki o kapalı pazar yerinde dolaşırken selam verirdi insanlarım.. Ayak üstü bile olsa en azından 'Napin?' gibi kısa, öz ama bir o kadar da dolu bir kelimeyle gülümserdik eski dostlarla...
Ama ya şimdi ?
Koskocaman bir kalabalık..!
Koşuşturan kadınlar, erkekler, çocuklar...
Karıncalar gibi oradan oraya hareket eden; hepsinin gayesi farklı, duyguları farklı, insan gürühu..!
Şehir yanlızlığı içinde boğulan, boğulduklarının bile farkında olmayan telaşlı bir dolu insan..!
Herbiri ayrı bir öykü, ayrı bir roman bu insanların...
Sanki ismi bile konmamış binlerce, milyonlarca acayip romanın kahramanları içiçe geçmiş, farkında bile değiller yanlarından geçen hüzünlü yapayalnız yürekleri...
Dolaşıp dururlar Kemeraltı'nda...
Oysa benim köyüm öyle mi?
İnsanlarımın ortak bir romanı, dedelerinden torunlarına yüzyıllardır elele yazdıkları bir öyküleri var...
Ve;
Belki 6 ay görmeseler de birbirlerini; vefat ettiklerinde bir bakmışsın saf tutmuşlar camii önünde, sırtlamışlar tabutunu dostlarının... Nasıl bilirdiniz diye sorduğunda imam; en içten saf duygularla haykırırlar arkasından :
- İyi bilirdik, helal olsun..!
Evet, evet..!
Bu gün özledim köyümü ben, hem de çoookkk..!!
Şehir yalnızlığı çöktü yüreğime dostlarım..!
|
