Mektubun yerini ilk önce cep telefonu aldı.

Geçmişin habercisi mektup gitti;
kontör karşılığı kısa mesaj geldi.

Operatör şirketlerinin bu kadar tarifeyi piyasaya sürmediği bir zamanda, birçok kişi daha ucuz olduğu için cep telefonlarının kısa mesaj özelliğiyle haberleşmeye başladı.

Daha sonra kısa mesajlar daha da ucuzlayınca, herkes derdini iyice mesajla anlatmaya başladı.

İhtiyacı olan da kullandı onu, vakit geçirmek için telefonu elinden düşürmeyen de.

Gel gelelim yeni iletişim teknolojilerindeki müthiş bir gelişme süreci, herkesin evine bilgisayarı da soktu.

İyi mi oldu, kötü mü oldu orası hala tartışılıyor ama, şu da bir gerçek ki, her işimizi bilgisayardan halleder hale geldik. Hatta kralın tacına bile el koyar hale geldi bilgisayar.

Televizyon artık, evin bir köşesinde git gide yalnızları oynamaya başladı.

Genç yaşlı herkes bilgisayarla haşır neşir olmaya başladı.

Cep telefondan yapılan mesaj sohbetleri artık daha hızlı bir şekilde internet ortamında gerçekleşmeye başladı. Sohbetler artık Messenger ve Facebook gibi sosyal paylaşım sitelerinde gerçekleşmeye başladı. Durum böyle olunca Türkçe’ye pek uygun olmayan bir yazı dilini hayatımıza soktuk.
 
Kimimiz özentiden dolayı, kimimiz karşımızdakine ayak uydurabilmek için, kimimiz de zamandan kazanmak için her şeyi kısaltmaya kalktık.

Mesela selam demek yerine “Slm”, Kendine iyi bak demek yerine “Kib”, Allah razı olsun demek yerine “Aro”, Kanka yerine “qanka” ve çok sık kullandığımız “Evet” yerine ise bin bir uydurmayla “Eed, efet, ewt” demeye başladık. Hatta bizim Anadolu’nun temel taşlarından olan bin yıllık Aksaray, Amerikan eyaletlerinden biriymiş gibi oldu Axsry.

Bazen öyle durumlar oluyor ki, karşınızdaki bütün bir cümleyi ters yüz edip yazabiliyor.

Bu cümleleri anlayabilene aşk olsun!

Zannedersiniz ki, kripto.

Bu durum çoğu insan tarafından ciddiye alınacak bir durum olarak görülmeyebilir. Fakat gelin görün ki, dil uzmanları bu konunun üstüne basa basa uyarıyor. Bir on yıl sonra gençler arasındaki bu yazışmalardan dolayı Türkçe’nin büyük bir yara alacağını belirtiyorlar.

Öğretmenlerin ise başlarından geçen ilginç detaylar tehlikeyi gözler önüne seriyor. Birçok öğretmen öğrencilerin sınav kağıdında, sanal alemden kalma alışkanlık olan “V” yerine alfabemizde olmayan “W” harfinin kullanıldığını söylüyor. “G” harfi yerine “q” harfinin sinsi sinsi öğrencilerin yazılarında yerini almaya başladığını söylüyor. Daha birçok örnek öğretmenler tarafından son zamanlarda dile getirilmeye başlandı. 

Bizler belli bir yaştan sonra internetle tanıştığımız için pek bir sorun olmayabilir. Fakat yeni nesil okuma yazmayı söktüğü an, kendini defterin karşısında değil, bilgisayarın karşısında buluyor. Ve yaptığı her iş gelecek yaşantısı için birer temel niteliği taşıyor.
 
Türkçe harf ve sözcüklere dikkat edilmezse eğer, gelecek yıllarda bu yazışmalar mutlaka konuşma diline de yansıyacak. Zaten yavaş yavaş yansıdığı da görülebiliyor.

Bu konuyu çalıştığım gazetede “İki dili tartışırken tek dilden olacağız” başlığıyla özel bir haber şeklinde dile getirmiştim. Çalışma, Türkçe sevdalıları arasında büyük bir ilgi gördü.

Ayrıca şunu da unutmadan hatırlatayım. Avrupa Birliği 2003 yılında bu yana İlerleme Raporlarında alfabemize W,Q,X gibi Türkçe’nin ihtiyaç duymadığı harfleri almamızı istiyor. Gerekçelerini ise Kürtçe’de bu harflerin kullanılmasıymış.

Devlet bu dayatmayı kabul etmiyor. Çünkü biliniyor ki, bu Türkiye’nin genelinin bir ihtiyacı değil, belli bir azınlığa yönelik bir istek.

Belki de, bu noktada taa geçmişten bu yana ortaya konulan bir plan olabilir. Günümüzdeki iki dil tartışmaları, çok eskilerden planlanmış ve şimdiden tekrar tekrar ısıtılıp önümüze konuluyor olabilir. Belki de onun için 2003’ten bu yana bu harfler bize dayatılıyor olabilir.

Neyse işi fazla kurcalamadan sadede gelelim.

İnternet ortamında kullanılan bu harflerle, Avrupalılara hizmet etmiş oluyoruz. Yarın bir gün çıkıp, “Bu harflerinizi alfabenize neden almıyorsunuz? Bakın bütün gençlik bu harfleri kullanıyor” diyebilirler.

Onun için sanal alemdeki yazışmalara dikkat edip, Türkçemize sahip çıkalım. 

28.01.2011

ANKARA